GALLERIES
        GO BACK
        TO MENU

        “I PREMIO” VI Edición “Curtas para Rosalía”

        ASPG Asociación Socio Pedagóxico de Galicia

        CAST “ROSALÍA” Melania Cruz DOP/Colourist Víctor Piñeiro MUA Xela Vázquez  SON/Voz Off Melania Cruz – CINEMAR  VESTIARIO/ART DIRECTION Marisa Otero  LOCALIZACIÓN Pazo do Faramello (Rois) BSO Zach Winters_heimweh Kino_Trio in e flat minor Licensed MUSICBED MONTAXE Rosa Taboada AGRADECEMENTOS Hotel Costa Vella  Adria Floreria Restaurante Carboeiro ESCRITA E DIRIXIDA Rosa Taboada PRODUCCIÓN NOIRE ET BLANCHE

        España / 6 min. / Ficción

        A poeta Rosalía vista como una tola pola sociedade do seu tempo. Unha muller adiantada a súa época, que se libera da opresión dunha sociedade que rexeita todo comportamento fora das normas da relixión do século XIX. Una Rosalía íntima que sinte, chea de paixón. Unha muller coas súas inquedanzas, os seus soños e as súas soidades.

        Din que non falan as plantas, nin as fontes, nin os paxaros,
        nin a onda cos seus rumores, nin co seu brillo os astros,
        dino, pero non é certo, pois sempre cando eu paso,
        de min murmuran e exclaman:
        -Aí vai a tola soñando
        coa eterna primavera da vida e dos campos,
        e xa ben pronto, ben pronto, terá os cabelos canos,
        e ve tremendo, atericida, que cobre a xeada o prado.
        Hai canas na miña cabeza, hai nos prados xeada,
        mais eu prosigo soñando, pobre, incurable somnámbula,
        coa eterna primavera da vida que se apaga
        e a perenne frescura dos campos e as almas,
        aínda que os uns esgótanse e aínda que as outras se abrasan.
        Astros e fontes e flores, non murmuredes dos meus soños,
        sen eles, como admirarvos nin como vivir sen eles?
        Rosalía de Castro